inhaal-log

Op 1 september logde ik voor het laatst; ik was druk bezig met mijn schooltje en de clubleden van de Online Miniclub dachten naarstig mee met het vervolmaken van mijn project. Roelie maakte voor mij spontaan schriftjes en een schooltas en stuurde mij dat toe. Geweldig!!
Juist door deze dingetjes werd het schooltje nog enigszins redelijk om aan te zien en heeft het uiteindelijk geen al te gek figuur geslagen op de tentoonstelling.
Ik had namelijk bijna geen tijd meer om het af te maken vanwege allerlei prive-omstandigheden.
Mijn schoonmoeder bv. die al een aantal jaren in een verzorgingshuis woont, dacht op 93-jarige leeftijd alsnog de marathon te gaan lopen maar was vergeten waar de wedstrijd ook al weer was. Dit resulteerde in vijf hechtingen in het voorhoofd, een nieuwe huidskleur, namelijk blauw, en een dikke knie. Ook aan de Dam-tot-Damloop hoefde zij daardoor niet meer te denken.
Als mantelzorger moet je dan natuurlijk wel aantreden, ook al is dat midden in de nacht......

Dit is het schooltje. Als ik eens niets te doen heb ga ik het helemaal afmaken.....

 

 

Snel had ik nog even her en der uit de poppenhuizen de kapstokken leeggeroofd zodat de schoolgang ook nog wat aangekleed werd.

Mijn volgende projectje was, tussen de griepje-aanvallen door, (elke school heeft blijkbaar z'n eigen virus) een Gazebo 1: 144 ( dat vind ik een heel raar woord, ik vind het meer een muziektent),  compleet met licht. 

Okee, dit heb ik in elkaar gefrutseld maar 1:12 ligt me meer. Nou ja, je moet alles proberen in het leven, denk ik dan maar.

In de periode daarna verdiende de medische stand voortdurend aan mij. Ik noem enkele hoogtepunten: een giga-jeukende uitslag als ketting rond de nek, een zich snel ontwikkelende allergie voor het materiaal van mijn bril en het overdrachtelijke mes in de rug, de bezoeken aan de huisarts, en daarna fysiotherapeut die vond dat ik een overspannen indruk maakte en mij vervolgens met allerlei naalden, ruk- en trekwerk, massageolie (in tegenstelling tot de verhalen helemaal NIET fijn) en electrische triltoestanden met natte sponsjes, bewerkte. Voorts nog een bezoekje aan de opticien die mijn bril nu voor een coatinglaagje gaat opsturen. 

Deze week trek ik dus als Blindie door de wereld. (heb dus geen reservebril meer, allemaal naar de arme kindertjes in Afrika. Misplaatste opruimwoede)

Vorige week nogmaals fysiotherapeut, weer met (onverwachts) naalden. URGGGHHHH.!!! 

Had voor die bezoekjes wat nieuw ondergoed gekocht (tsja, alles is schoon en heel, maar niet echt geschikt voor de buitenwereld) en toen de fysiomevrouw vroeg of ze het kaartje van mijn nieuwe BH mocht afknippen streden diepe schaamte en vette lol om voorrang. Iets teveel uitleg hierover sterkte fysio in haar diagnose........ 

Ondertussen was het bijna tijd voor de ontmoetingsdag van de Online Miniclub, een evenement waar ik al tijden naar uitkeek. Tussen de werk-, mantelzorg- en fysio-bedrijven door maakte ik slofjes voor alle leden, een taakje dat de hooivork redelijk deed vullen. Mijn werkkamer zag er dan ook zo uit:

Maarrrrrr...... de slofjes waren op tijd af, en, wat nog belangrijker was, ik was op tijd bij de bijeenkomst. Oke, ik was vergeten een werkmat mee te nemen (detail....ha ha ha) maar dat kwam allemaal goed. Het was een fantastische dag! Goed en met aandacht georganiseerd, leuke gesprekken met iedereen, lekker geteut en ook nog een beetje geknutseld. Roelie bedacht een hele leuke workshop: het maken van een tafereeltje in een kopje,maar natuurlijk kwam dit van geen kanten af op de dag zelf. 

De  volgende dag echter, na het orgelen en koffie drinken zwiepte ik mezelf direkt weer achter de knutseltafel en maakte het af. Nu is dit soort knutsels eigenlijk niet echt iets dat binnen mijn belangstellingssfeer ligt, maar dit werkje vond ik toch wel erg leuk.

 Er zit ook een lichtje in dat zeer bescheiden brandt. Ja, dat was eerst andersom maar ik heb blijkbaar iets teveel verf gebruikt om dat te dempen. Nou ja, een kniesoor die daar op let.......

In de (indertijd uit Frankrijk per ongeluk meegesnetste) koffielepel maakte ik een vijvertje.

Ik besloot het in de keuken te zetten, in het enige bovenkastje met glas. Gelijk een goede gelegenheid om dit weer eens te reorganiseren....

(Nog even voor de duidelijkheid een tweetal foto's van links en van rechts, en ja, inderdaad, de kenner ziet natuurlijk gelijk dat dit kopje uit de winkel van de Hofleverancier afkomstig is)

Leuk had ik mijn kopje in het kastje opgesteld en zat nu ongeduldig aan de keukentafel te wachten tot mijn echtgenoot het zou zien.

Hij kwam de keuken binnen, waste zijn handen in de gootsteen en toen zijn blik iets naar boven ging, kreet hij geschrokken: "AAAARRGGHHHH!!!!" Niet echt de reactie die ik verwacht had. 

Goed. Ik weet wat mij voortaan te doen staat:  ik zeg voortaan lekker niets meer over zijn computerprogramma's. HUUHH!!!

En vandaag is dus voor mij de herfstvakantie uitgebroken. 

Ik ga heerlijk knutselen!!! 

 P.S.  vijfde couplet: stukje verder met mijn kwiltje:

 het gaat ooit afkomen!!

Het seizoen is weer begonnen

Wat bezielt een mens om zo slordig om te gaan met zijn gekregen spullen aan zijn lijf? Is het de vanzelfsprekendheid waarmee je hebt geaccepteerd dat het er zit, of gewoon het feit dat je het idee hebt dat het gebruiksartikelen zijn die niet stuk kunnen?  Of gewoon een gebrek aan verantwoordelijkheid; 58 en altijd kind gebleven? Met mijn eigen kinderen ging ik een stuk zorgvuldiger om; ik weet hoe moeilijk het was om ze te maken....ik bedoel maar...
Na een glasplaat door mijn pink, een hap uit mijn rechter middelvinger en een hexagon vastgenaaid aan mijn wijsvinger, nu iets geheel nieuws aan het firmament (variatie op hetzelfde thema): in navolging van Rudolf van Veen op 24-kitchen die met gemak razendsnel ingredienten in flinterdunne plakjes snijdt, heb ik nu bij het snijden van augurkjes een halve nagel van mijn rechter middelvinger gesneden. "Kattenklauwtjes!"zei-ie nog.......jahaaaa......
Het bloed liep de trap af!
Het neveneffect hiervan was dat ik twee dagen met geheven middelvinger door het leven ging (tegen het kloppen), niet zo aardig voor de buitenwereld maar een mens moet wat.

En dan de volgende (retorische) vraag: wat drijft iemand dan, en het bijzonder mijzelf, om met die gewonde vinger als een idioot aan het werk te gaan want-project-moet-af?
De bedoeling is namelijk dat er op zeer korte termijn een schooltje verschijnt voor een tentoonstelling en ik moet dat maken. Veel te laat begonnen natuurlijk weer....... en zo zat ik de volgende dag alweer te meten, te zagen, te schuren, plakken en verven. Niet met opgeheven rechterhand, zoals bezongen in een psalm, maar met opgeheven rechter wijsvinger.

Zie de foto's:

Say no more: het zijn er acht! Best wel veel werk voor het weekend, en ik heb ook nog twee diensten gespeeld.

 Zo zie je maar: er is best nog veel mogelijk met een vinger die tijdelijk buiten gebruik is. Het is denk ik gelijk een antwoord op mijn eigen vraag. "Aan een hand zo volgeladen...."

Straks ga ik verder aan het schoolbord en het telraam.

Voorts was ik een paar weken geleden met een vriendin een weekje naar Noord-Duitsland. Excursiereis in een bus. Ik heb heel veel gezien, leuke mensen ontmoet maar ik ga NOOOOOOIT meer in zo'n bus. Daar kom je gebroken uit zeg!

Maar nu over de leuke dingen: ik ben daar ondermeer op het eiland (nou ja, eiland...)

Rügen geweest. Er waren daar bij de zee natuurlijk souvenirwinkels en als rechtgeaarde knutselaar zocht ik naar leuke miniaturen.

Bingo! vuurtoren en reddingsboeien, maar het leukst waren deze knijpers:

Terug in de bus zat ik al te proberen of de mannen eraf konden, en ja, pin in hun gat en een stevige kledder lijm maar het ging!! Ik konnie wachten!!!
Thuisgekomen wierp ik mij gelijk weer op mijn strandhuisje dat geduldig het nieuwe seizoen stond af te wachten (dat was leuker dan dat schooltje-in-opdracht, dus schuif maar voor je uit.... ) en bouwde een leuke scene om deze jongens heen. Bouwde tevens het strandhuisje een beetje meer af, maar het plan is nu om na het schooltje-project de verfijningen aan te brengen. ( HA HA HA) Een klein detail alleen is dat het werk weer begonnen is en dat dit, samen met de les-voorbereidingstijd, behoorlijk veel van de knutseltijd in beslag neemt. We gaan het zien.... en jullie de foto's........

 Het gasstel met gasfles dat ik vorig jaar al bij Loes Snoodijk had gemaakt komt er heel goed in uit.
Er komen nog wat noodzakelijke interieur-toevoegingen, en een slaapzoldertje met ladder. Het dak verdient nog de nodige afwerking en het geheel nog een verfje, maar dit is de grondgedachte, zeg maar.

en dan nog even het vierde couplet van de kwilt in wording: ik heb nu 208 hexagonnetjes en het is nu tijd om de zaak aan elkaar te gaan naaien. Zo zitten ze nog veilig in de doos

en binnenkort aan elkaar, hoop ik. Lekker tv-werkje!

Als laatste wil ik nog graag even de foto delen die ik vanmorgen om half acht maakte vanuit de achterdeur

Zo mooi!

1 September. Zon komt niet meer over de kerk (grenst aan achtertuin) en schijnt dus veel later op de dag pas in de tuin Deze beelden zijn echter hartverwarmend, en dat is dan weer lekker voor de winter...

Derde Couplet!!

Terug zijnde uit Belgie (ja, zo lang gingen we niet. Wel nog even stijl achterover gevallen met een kampeerbeker met bubbels in de hand, toen zoon, die daar ook even was, en passant vertelde dat hij ging trouwen) even een snelle update van mijn kwiltervaringen.

Het aantal hexagonnetjes is nu gestegen tot 113! In een middag met lekker weer maakte ik er wel 45! Mijn P. informeerde vriendelijk of ik daar nu niet helemaal dol van werd, iedere keer hetzelfde doen, maar ik had daar helemaal geen moeite mee. In tegendeel! Leuk, iedere keer een ander lapje om de h-'tjes in te verpakken... Een keer naaide ik (de griezelschermen kunnen uit!) een hexagon aan mijn rechterwijsvinger vast (ik ben linkshandig). Ik merkte het niet eerder dan toen ik de draad afknipte en het kwilt-onderdeeltje bleef zitten. Ik was te verbluft om een foto van dit  toch wel redelijk enge fenomeen te nemen en knipte zo snel mogelijk het hoekje van mijn vinger. Later bedacht ik dus pas dat het leuk voor mijn weblog geweest zou zijn. Maar laten we het leuk houden: het verhaal is ruim voldoende. 

Ja, met mijn vinger is alles weer in orde, dank voor de belangstelling!!

 Verder ga ik vanavond een workshop doen met de OnLineMiniClub  (sssstttt.....die ik al af heb) 

en dit is het resultaat:

Wat zijn ze leuk he?

Dank je wel Roelie, voor de leuke workshop!!!

Verder met het kuntriehuis

De warmte is weer een beetje weg dus ik kon weer verder met het kuntriehuis zonder dat ik de Spa rood net zo hard naar binnen moest gieten als dat het via mijn haren over mijn voorhoofd weer naar buiten kwam.....
 Het is een tussenstand; het kan nog wel even duren voordat het af is, zeker omdat.......

De kunstenaarmevrouw is (te vroeg) gearriveerd en heeft haar koffers vast op zolder gezet. Ze kijkt triest en slaapt tussen de muurverfspullen. Er is iets met een man en een trouwjurk maar ze wil er niet over praten........

In het atelier kan ze gelukkig haar ei wel kwijt dus zal ze niet echt in de weg lopen, hoop ik. Het vervelende is alleen dat ze nog niets gewoons heeft om aan te trekken (in die koffers zat alleen ondergoed, bad- en slaapspullen) en het is vandaag zondag: alle winkels dicht! Dan maar zolang een schort, er hangt er een aan de schildersezel gelukkig.

Ik zal wel eens kijken of ik nog een lapje heb voor een gewone kleer....

Ondertussen gaan de werkzaamheden door

 De keukenvloer is klaar, gelukkig. Dat was nog een heel geheister! 

Ik had weer eens een prima plan, duhh! Een houten vloer plakte ik af met schildertape, maakte mooie witte vlakken en was bijzonder tevreden over mezelf...: "wat kan ik dat toch goed" , dacht ik nog, en aangemoedigd door het succes ging ik direct maar door met de zwarte vlakken. Hovaardigheid, leerde ik vroeger, is ongepast, en inderdaad! Het zwart lekte giga door en na het verwijderen van de schilderstape had ik een grote vlekkenmassa.  Grrrretttttver......
Na een nachtje rustig slapen toog ik opnieuw aan het werk en na uitgebreid schuren, bijwerken, witten en lakken issie nog zo geworden..... maar ik zeg niets.........

Keukenbankje is erin gezet en de zitting is in vorm gemaakt, evenals in de kamer (zie onder)

En als laatste: de buitenkant heb ik wit gemaakt

Het balkon op de linker erker heb ik ook weer gemonteerd. De dakpannen aan de linkerkant moeten nog wel worden gelegd.

Even een plantje aan het verandadak opgehangen, dat staat wat bewoonder. Nu nog een brievenbus voor de post; internet zit er voorlopig nog niet in!

O ja, het kwilten: ik heb nu 49 hexagonnen en ga vrolijk voort. Ze gaan ook mee naar Belgie!

Ik maak een prachtige kwilt

en heb dat zelluf gewild

ik maak een hexa- hexa- hexa- hexagonnetje

al voor een stuk van mijn kwilt

ta ra ra, tweede couplet etc.

32 graden

Het is 32 graden buiten. Binnen is het niet veel beter en het werk ligt stil....

Ik wilde nog wel het een en ander  in het kuntriehuis, maar de bouwvakkers hebben warmteverlet:

Vensterbankje in keuken en kamer in aanbouw

Zelfs het kwilten ligt stil.

Ik hoop op iets mensvriendelijker weer.

tot koeler!!

allemaal leuke dingen en kuntriehuis

Om met het kuntriehuis te beginnen: ik heb er vreselijk hard aan gewerkt de afgelopen dagen (en aan meer maar daarover later). Nu er eenmaal een gat in het dak is gezaagd is het hek van de dam. Eindelijk was er weer wat leven in de kuntrie-brouwerij en dat geeft toch wel inspiratie; naar aanleiding van de laatste foto's MOEST er wel wat aan de zoldering en ondersteuning van het nieuwe atelier gebeuren, vond ik.
Na uitgebreid naar zoldervoorbeelden te hebben gekeken heb ik in het atelier ook een balken zoldering gemaakt, compleet met latei.
Ja, tenslotte heb ik wel een dragende balk doorgezaagd bij het verwijderen van de zoldervloer. Die moest dus gesteund worden......
 Het proces liep eigenlijk allemaal prima, geheel tegen de gewoonte in (zonder lelijke woorden, klemmen van vingers, hechtingen en wat dies meer zei), behalve dan dat het dopje van de houtlijm niet wilde meewerken en nu heb ik een afspraak bij de tandarts.... (da's weer een nieuwe!!)

 Ik heb een houten vloer gelegd en kastjes onder het raam gemaakt zodat alle schildersbenodigdheden, boeken, papier en noem het maar, daarin opgeborgen kunnen worden. Zoveel ruimte is er tenslotte niet in het huis.

 Links zie je een stukje logeerzolder. Er komt nog een ladder (dat klimt handiger...)

Deze laatste foto is genomen vanaf de logeer/bergzolder.

In oktober 2012 heb ik in Apeldoorn een workshop gevolgd van Jane Harrop en maakte dit enige aquareltafeltje:

Tot nu toe stond het in de villa maar eindelijk kon ik het nu in mijn kuntriehuis-met-atelier zetten (voorlopig alleen als voorbeeld)  en heb het daar meteen in alle standen gefotografeerd:

En je ziet: met prima licht van bovenaf op het werkstuk!

Ook nog even de lidcactus die ik afgelopen donderdagochtend maakte met Nienke

Hij krijgt ook een plaatsje in het atelier

(kijk trouwens hoe achterlijk je kunt doen om een leuke foto te krijgen:)

Bureaulampje....

Voorts kreeg ik vandaag mijn papieren hexagons (zijkanten 6 mm) in de bus, gemaakt door Marjo Caris (nogmaals hartelijk dank!!) en mijn bestelde stofjes bij Gelrebloem. Niets staat mij nu meer in de weg om een geweldig Paula-kwiltje te gaan maken met behulp van deze toffe spullen. Vanavond bij de tv.... 

Als ik het nog red tenminste, want ik heb vanmorgen een belangrijk assessment gedaan per Skype. In het Engels!!! YESSS!!!

Op de scholen waar ik werk geef ik muziekles volgens een nieuwe methode, ontwikkeld door een engelse mevrouw: Jane Cutler. Om er zeker van te zijn dat haar methode goed wordt nagevolgd was voor het gebruiken hiervan, na het volgen van een  cursus van 8 dagen, een examen vereist.

Naast het opsturen van lesplannen en een filmpje van een les had ik vandaag ook een Skype-sessie hierover. (heb me rotgeleerd) Na het zingen van several songs   (5, with handsigns and rhythmic language) moest ik ook alles kunnen vertellen over de totale methode. Het enige dat niet werd gevraagd waren de verkoopcijfers ha ha ha ha.

de adrenaline zit nog steeds tot in mijn tenen maar ik heb een 9,3 (zingen) en 8,5 (resources) gescoord!!!

Ik ben blait!!!

(dat is zaans)

Morgen weer verder met lekker knutselen! Eerst met vriendin Nienke en daarna met mezelf! 

Dit heb ik verdiend!!!

Kuntriehuis en kwiltjes

Eindelijk weer eens een logje over een huis!!! Het heeft lang geduurd; veel swapjes moesten er (helaas) gelijktijdig gemaakt worden (ik heb het al meer gezegd: ik ben een chaoot, ook met de agenda....) en verder, vlak dat niet uit, was er WERK, de grote bedreiging voor d'oprechte hobbyist!

Om met het huis te beginnen: al maanden staat mijn opnieuw verworven kuntriehuis al op mijn werktafel zonder dat er enige actie te bespeuren was.

Oke, de oplettende kijker ziet door de ramen en deuren dat er een en ander los ligt, maar verder blikt het huis je onschuldig aan.

Dit is de binnenkant, en deze foto is van januari (ahum, kejjenagaan...) Gelukkig is daar nu verandering in gekomen en is er een gedeelte aangepakt.

Ik heb een stuk uit de zolder gezaagd zodat de rechter kamer nu een grote ruimte is. Vervolgens heb ik in het dak twee grote ramen gemaakt zodat er voldoende licht naar binnen valt, deze ruimte is namelijk bedoeld als schildersatelier. Dak moet nu afgewerkt gaan worden, evenals alle ruimtes binnen.

Gelukkig is het bijna zomervakantie zodat ik wat meer tijd heb om achter elkaar door te kunnen gaan.

Verder hangt het een beetje in de lucht: het maken van kwiltjes. Bij de OLMC zijn een aantal leden druk bezig met het maken van een quiltje in een zeskantig patroon en  bij mij was al sinds februari een kwiltje met vierkantjes van 1x1 cm in de maak. 352 stuks!!! Met de hand!!! En dat is nu dus eindelijk af!!

Het meet 28 x 22 cm en past precies op het grote bed in mijn Minimundus huis. Op de foto lijken de kleuren wat flets maar misschien ligt dat aan mijn compu. Ik hoop het maar......

Zo ligt het op het bed; ik zal, vrees ik, het kleurenschema moeten veranderen in deze kamer maar misschien is dat ook wel weer eens verfrissend!

Verder bezocht ik vorige week een quilttentoonstelling en werd daardoor zo enthousiast dat ik direct begon aan een kwilt van eigen ontwerp. Leuk bedacht, maar reeds na twee reepjes met de hand aan elkaar naaien had ik daar  genoeg van; de vierkantjes lagen mij nog vers in het geheugen...... en...het moest weer, zoals gewoonlijk, gisteren klaar.....

De naaimachine dus maar gepakt. Het geheel is wonderwel gelukt, hoewel ik nog eens les moet krijgen in het leuk afwerken van hoekjes, en dat geldt ook voor de geel/groene.

Maarrrr.... op deze manier onderscheiden de handwerkjes zich wel van de Aziatische: echt Westzaans handwerk!! 

Het doorpitten was in een avond gebeurd. Daarvoor had ik advies gevraagd aan twee echte doorgewinterde quiltsters. 

Toen ik mijn best-wel-mooie-kwiltje (vond ik) uit mijn tas haalde zei een van tweeën: "Wat heb jij nou gemaakt, een pannenlap?"  "AARGGGGHHHHHHHHH!!" dacht ik, maar omdat ik echt advies wilde, heb ik mij ingehouden en met veel bloemetjes in mijn stem uitgelegd wat ik wilde. Ook hoorde ik duidelijk wat dedain in de stem van de andere quilt-crack toen ze mij vertelde dat ik voor de markering geen oogpotlood moest gebruiken. (huh... dat heb ik niet eens...)

Maar goed, huis van de kunstenaarmevrouw (kuntriehuis dus) is nog lang niet klaar maar wel alvast een kwilt op haar bed. Dat bepaalt ook gelijk de slaapkamerkleuren. 

Zie je wel, het leven is wel gemakkelijk, als je je maar aanpast, ha ha ha....

Nou, dat was het nu voor even, wordt vervolgd.